05/08/2009
welkom op de Blog van de werkgroep Solidariteit!
Hier kan je alles lezen en bekijken over ons partnerziekenhuis in Mosango.
Geregeld gaan teams van medewerkers van AZ Sint Lucas ter plaatse. Kom regelmatig eens een kijkje nemen, en blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.
Veel leesgenot!
05/16/2012
Het zat er natuurlijk wel aan te komen. een vervolgmissie van Kurt en mezelf naar Mosango.
Doel is nu enkele batterijen bij te plaatsen, een RX toestel te installeren, een echografietoestel te plaatsen (geschonken door de firma PNB-Medical, waarvoor onze oprechte dank!) en alle gegevens voor de waterinstallatie te verzamelen. hiervoor zijn nog enkele metingen nodig.
Probleem is natuurlijk wel dat eerst alle apparatuur aanwezig moet zijn. en daar wringt het schoentje… Wegens kostprijs is nu geopteerd voor een maritiem transport. en de boot is anderhalve week later dan voorzien vertrokken. Dus nu met Kurt samen aan het bekijken wanneer we terplaatse zullen gaan. Ofwel wordt het half juni (op voorwaarde dat alles er tijdige raakt), of begin augustus, wat moeilijker ligt.
Bovendien heeft er zich nog een nieuwe Solar installatie aangediend in Kinshasa. Dit naar aanleiding van onze infoavond van vorig jaar. Maar daarover binnenkort meer.
We krijgen nu ook wat meer technische back-up. Energy Assistance (www.energy-assistance.be) heeft zich bereid getoond om mee te denken aan een lange termijn visie, daar kunnen we enkel dankbaar voor zijn.
Voor de mensen die willen weten welk weer het daar momenteel is: 28°C, enkele wolken en een vochtigheidsgraad van 73%.
Tot binnenkort!
Rik
11/02/2011
Onze Medici stellen het goed in Mosango. Het is een drukke operatieagenda, maar dat is niks nieuws 
Internetverbinding met mosango is wel een groot probleem, de contacten zijn dus vooral per GSM. en dan vooral met SMS, want het bereik is zeer beperkt…
Dirk heeft op onze vraag de recent opgestuurde nieuwe router geinstalleerd, zodat we niet alleen de PV-installatie beter kunnen opvolgen, maar ook de internetverbinding permanent beschikbaar is in de “salle de staff”. van een leien dakje ging het niet, maar nu blijkt het toch te werken, zij het héééél traag.
Tot binnenkort!
Rik
10/21/2011
De succesvolle missie van vorig jaar wordt herhaald. Van AZ sint Lucas vertrekken zaterdag 22 oktober Drs Piet Libbrecht en Dirk Rijckaert met ondersteuning van verpleegkundige Lieve Dhaenens opnieuw naar Mosango.
uiteraard kan je hier alles volgen! Tot binnenkort,
Rik
10/07/2011
05/28/2011
zo ging het er aan toe in de mis in Afirka: http://www.youtube.com/watch?v=oOhfYL4Dm2E
05/23/2011
Onze laatste dag… dus tijd voor reflectie.
Mobutu is er al meer dan een decenium weg, de kindsoldaten van Kabila zijn nog actief in het gebied van de grote meren, het land wordt al decenia lang leeggeroofd, mensen worden aan hun lot overgelaten, er heerst tribalisme en verdeeldheid. De situatie is schrijnend tot op het bot, zelfs de meest elementaire mensenrechten worden er geschonden.
Ik heb me tijdens mijn verblijf veel afgevraagd hoe het zover is kunnen komen, en hoe we iets ten goede kunnen keren.
Je kan niet naast het verval kijken. Anderzijds was de aanpak ten tijde van
Belgisch-Congo behoorlijk paternalistisch. Het devies was; Ventre bien rempli, Congolais content (dus geen reden voor opstand). Er is vanuit die invalshoek veel gerealiseerd aan leg van wegen en spoorlijnen, scholen en ziekenhuizen bouwen, missieposten organiseren, bedrijven op poten zetten… Althans, dit is de versie die we nog net onder ogen willen zien.
De Congolese miserie kan je moeilijk vatten in statistieken alleen. Jaar na jaar ziet het dagelijkse lot van de modale Congolees er slechter uit.
De weinige Belgische politici die zich uitspreken over Congo hebben een rationele uitleg: er is geen staat in dat land, er heerst een bodemloze corruptie, de Congolese politici kunnen niet op een democratische manier omspringen met tegenstellingen, er is geen respect voor de mensenrechten en voor de rechtstaat,
Ik ben ervan overtuigd dat de congolese miserie wel degelijk voor een groot deel het gevolg is van ons koloniaal verleden. En hierover hebben Kurt en ik behoorlijk wat discussies gevoerd.
Nochtans bestaat er toch wat cijfermateriaal over, al moet je er behoorlijk goed naar zoeken. Volgens economie-professor Frans Buelens kwam 40% van de winst van alle Belgische bedrijven in de jaren ‘50 uit Congo.
En dat de congolezen daarvoor infrastructuur in de plaats kregen is meer mythe dan waarheid… In 1960 was er geen sprake van een duurzame economische structuur. De voor de congolezen zelf belangrijke sector, de landbouw, was sterk aan het afbrokkelen. En bevind zich nu, ondanks de steun van de programma’s van de Europese gemeenschap in een desastreuze toestand.
Al is dit ook voor een groot stuk te wijten aan het bewind van de huidige regering: eigen productie van rijst in de Equatorprovincie wordt aan de kant geschoven ten voordele van rijst welke ingevoerd wordt door Chinese bedrijven.
De infrastructuur die we bouwden was in de eerste plaats bedoeld voor mijnbouw en export, en slechts in zeer beperkte mate voor de interne ontwikkeling van Congo.
De Congolezen waren bovendien helemaal niet klaar, laat staan voorbereid om de economie en de staat over te nemen.
Maar dat is allemaal al meer dan 50 jaar geleden, is dan het antwoord. “Het zijn de Congolezen die er sindsdien een puinhoop van maakten.”
Dat het een puinhoop geworden is, tja…, daar kunnen we inderdaad niet naast kijken. Maar hoeveel militaire, politieke en economische interventies zijn er indertussen niet geweest??? Die, laten we duidelijk zijn, vooral tot doel hadden onze westerse belangen veilig te stellen.
Het gevolg kennen we: een niet aflatende implosie van de Congolese economie en staat.
Hier wil ik graag Zr Julienne even parafreseren: une de plus grand causes de notre misere est le richesse du pays.
Vandaag de dag zijn het de Chinezen die in ruil voor de bodemrijkdommen enige infrastructuur aanleggen. Met eigen mensen welliswaar. En net zoals 50 jaar geleden vooral gericht op eigen gewin.
De vele rapporten van Amnesty International over de mensenrechtenschendingen maken het beeld niet rooskleuriger. En geloof me vrij; lezen over deze schendingen is iets helemaal anders dan ze van dag tot dag te zien voltrekken…
Als achtergrond van mijn eerste Memisa missie kan dit tellen. Toch is de balans positief omdat de congolezen beschikken over een enorme veerkracht en een “joy de vivre” ondanks de moeilijke omstandigheden.
Bij het uitvoeren van dit project was het soms moeilijk om met de keerzijde van deze mentaliteit om te gaan; als men er niet van overtuigd is van een bepaald werk zal men er gewoonweg niet aan beginnen.
Ook de gelatenheid is voor ons moeilijk om met om te gaan; de meerderheid van de bevolking is als het ware murw geslagen. Is er iets kapot? Jammer… Zet het dan aan de kant. Gelukkig zijn er ook keiharde werkers zoals Mani en Jean-Baptiste, die het heft in handen nemen en met beperkte middelen een grote techniciteit aan de dag leggen.
Het is alleszins duidelijk dat we verder structurele hulp moeten blijven bieden… De moeilijke oefening daarna zal zijn dat het ziekenhuis als geheel zelfstandige entiteit kan blijven bestaan. Het “succes” van dit ziekenhuis berust momenteel op 3 pijlers:
De sterke ploeg dokters, de zusters en Memisa. Op lange termijn moeten we er naar streven dat dit ziekenhuis zelf in een structuur voorziet. Misschien een missie voor onze algemeen directeur?
Het was onze eerste missie, waarschijnlijk niet de laatste.
De volgende stap zal qua apparatuur een anesthesietoestel en de nodige monitoring zijn, een RX toestel als het even kan (huidig toestel is dd 1968) en een pompinstallatie voor water.
Het beeld van een rij jonge kinderen die met water gevulde jerrycans een zanderige helling moeten opklimmen en dan onder voortdurend stijgen nog 3km moeten stappen zal wel voor altijd op mijn netvlies gebrand staan…
Het blijft een anachronisme; in een omgeving als het aards paradijs zoveel miserie… Gelukkig kent moeder natuur geen voorkeuren voor bepaalde mensen.
Tot slot wil ik ieder bedanken die aan het welslagen van deze missie hebben meegewerkt. In de eerste plaats Kurt, voor zijn bereidwillige hulp. Ook de leden van onze werkgroep solidariteit van AZ sint Lucas die het pad voor mij geeffend hebben en zonder wiens steun dit project niet zou kunnen bestaan. Ook het laatste bezoek van Drs Piet Librecht en Dirk Rijckaert hebben ons voorzien van acturate info. Speciale dank ook aan Memisa, zowel in Belgie als Congo.
Bijzondere dank ook aan de Soeurs des pauvres te Mosango, niet alleen voor het lekkere eten, maar ook voor hun fantastische aanwezigheid. Tot slot bijzonder warme dank voor de belangrijkste van allemaal: het thuisfront!
Tot heel binnenkort, in het frisse Belgie!
Rik
05/23/2011
Afrika, wat moet ik er van denken? Voorlopig weet ik het nog niet, allemaal indrukken waar ik geen blijf mee weet? Enerzijds is er het fantastische project waar we aan meewerken, en anderzijds is er de vaststelling dat wij idereen op onze blote knieën mogen danken dat ons wiegje in ons landje van melk en honing stond. De armoede die ik heb gezien is onwaarschijnlijk, dat mensen in lemen hutjes wonen, dat mensen geen beroep kunnen doen op de elementaire behoefte (eten, drinken, educatie), dat mensen als ze een ongeval hebben, de kans dat ze dat overleven nihil is, dat de mensen niet eens beroep kunnen doen op water dat ze kunnen drinken. De Afrikaanse mentaleit die we kennen strookt helemaal niet met wat we hier hebben kunnen zien, het zijn geen luie mensen die niet vooruit willen het zijn mensen die de handen uit de mouwen steken als het nodig is. Natuurlijk hebben ze hun eigen mentaliteit maar die is niet persé slechter of beter als de onze, ze is gewoon anders!
Wat moeten we doen om ze te helpen? Kunnen we ze wel helpen? Natuurlijk kunnen we ze helpen, op welke manier weet ik nog niet? Maar dat we ze kunnen helpen staat wel als een paal boven water. Ik denk dat ze vooral structuur nodig hebben en de zusters die hier bezig zijn kunnen dit geven. We zijn hier energie gaan geven, en is dat wel goed? Ik denk het wel, want alles wat ze hier nodig hebben heeft te maken met elektrciteit, zeker in een ziekenhuis, alles (of toch veel) start met elektriciteit. Je kan geen echo maken zonder elektriciteit, je kan niets steriliseren zonder elektriciteit, je kan geen X-ray maken zonder elektriciteit, ook om de dokters de nodige scholing te geven heb je elektrciteit nodig hoe kan anders de internetmodem werken en een beetje op de hoogte blijven van de nieuwe technieken? En hoe kunnen we dan beter doen als een organisatie als Memisa te ondersteunen. Ik was werkelijk verbaast om te zien welke papierwinkel er aan te pas kwam om onze zonnepanelen te leveren op de plaats van bestemming, om er zeker van te zijn dat er onderweg geen panelen of batterijen waren gaan lopen moest de plaatselijke verantwoordelijke zijn handtekening en stempel zetten op de documenten die dan naar de hoofdzetel gingen. Ik was echt aangenaam verrast!
En wat is dan de taak van de overheid hoor ik sommige mensen nu denken? Natuurlijk is dat de taak van de overheid, maar als die niets doet moeten we toch niet langs de zijlijn blijven toezien? Als het overheidapparaat er niet in slaagt om bepaalde zaken te doen is dat niet persé de fout van deze overheid, het kan ook zijn dat dit nu eenmaal zo gegroeid is, heel het systeem van steekpenningen is doorheen de jaren zo gegroeid vrees ik en om dit te veranderen zullen er nog heel wat jaren over gaan vrees ik. Ondertussen kunnen wij de mensen helpen waar we kunnen door organisaties als Memisa te ondersteunen! Ze leveren echt goed werk en investeren dit in de plaatselijke projecten (dat heb ik zelf kunnen ondervinden).
En dan zijn er nog de dokters, stuk voor stuk supermensen die dagelijks met allerlei zaken geconfronteerd worden die voor ons de normaalste dingen van de wereld zijn. Maar die dingen worden hier al snel een hele uitdaging, in een hospitaal hier heb je geen 40 afdelingen maar doet die ene arts alles, van begin tot het einde, en zonder er degelijk voor te worden betaald, ze krijgen financieel hulp van de zuters en op die wijze is het voor hen nog wat aantrekkelijk. Maar maak je geen illusies ze doen dit vooral uit overtuiging!
En tot slot de zusters, we werden met open armen opgevangen door de Italiaanse zusters, al is er maar één Italiaanse zuster over ze doen dit allemaal met overtuiging. Laat me duidelijk zijn: zij zijn de stabiele factor in dit geheel, ze beslissen zonder dwingend over te komen over een heel aantal zaken waar je niet direct aan zou denken. Ze doen dit uit overtuiging , ze worden gedreven door hun geloof dat steeds pertinent aanwezig is. Het zijn lieve zusters, voor hen is iedereen hetzelfde, of je nu arm of rijk bent of je nu groot of klein bent. Ze zijn dienstbaar en ze hebben ons ongeloofelijk opgevangen, we zullen de maaltijden missen waar we konden discutteren over de rol van de overheid over wat nu het belangrijkste was, ik zal hun gelach missen, ik zal vooral de vrolijkheid missen die ze aan de dag leggen in een niet vrolijke omgeving. Maar misschien is voor hen de omgeving wel vrolijk, en hebben wij het wel mis? Misschien zijn we wel niet goed bezig? Maar vast staat wel dat we de mensen moeten proberen te helpen door ze aan de elementaire behoefte te kunnen voldoen, ik denk dat de rest dan wel vanzelf zal komen.
Het was fijn om te kunnen deel nemen aan dit project en mensen van Mosango … het ga jullie goed en we zien elkaar terug!! En voor Rik, ik kende je al een beetje maar twee weken met elkaar optrekken is geen evidentie, al moet ik zeggen dat dit van een leien dakje is gelopen! We hebben helemaal niet dezelfde ideëen maar we hadden hier wel dezelfde missie. En ik denk dat er nog wel zullen volgen!
Groeten en tot ziens! Kurt
05/23/2011
Vandaag na de mis, waarin wij uiteraard uitgebreid werken bedankt voor de mooie werken, na de mis wilde iedereen ons een handje geven. Op het einde van de mis heeft Rik de mensen toegesproken (op vraag van Felix de dokter (niet de kat)), weeral in het Kicongo kwestie dat zijn (onze) populariteit niet mag slinken tijdens onze afwezigheid. Dan naar de zusters gegaan, die ook uitgebreid bedankt voor de leuke twee weken! Nog wat adressen uitgewisseld, kwestie dat de mensen ons kunnen bereiken wanneer er iets verkeerd is.
Wij in de jeep, ik had met onze chauffeur reeds afgesproken dat ik wel zal rijden, tot in Kinsasha en daar zou hij het overnemen. De rit verliep voorspoedig, Rik hield zich bezig met het aantal voertuigen te tellen dat in panne stond en het aantal dat niet in panne stond en we kwamen tot de vaststelling dat de kans dat je in Congo met een voertuig vertrekt kleiner is dat je niet aankomt als dat je wel aankomt … 
((.
Eens we de grens van Kin bereikt gewisseld van chauffeur en kon Papi ons veilig tot aan de pater brengen … veilig is hier een understatment, wat we weeral hebben gezien tart alle verbeelding, bestelwagens die op hun velg reden, een klein minivan van Suzuki met 25 (vijfentwintig) mensen in…Je kan het zo gek niet bedenken of je ziet het hier rijden op de weg. Na een stukje te hebben gespookrijdt of spook gereden zo u wil zijn we dan toch veilig aangekomen bij de paters. Daar zoals verwacht enorm goed opgevangen, en kregen we echte Belgische kost voorgeschoteld, frietjes met stoofvlees of een steak … ik kan u verzekeren dat dit een hemels moment was.
We spreken af dat zowel Rik als Kurt nog een aparte impressie gaan posten.
Voor nu de groeten van Rik en Kurt
05/21/2011
Deze ochtend de dertiende van onze missie, want ik denk nu ondertussen dat we dat wel kunnen zeggen, zal er eentje zijn om in te kaderen.
Wij om 6.30u uit de veren om nog eventjes verder te werken aan de installatie om er voor te zorgen dat onze Congolese vrienden verder kunnen met een permanente stroomvoorziening. Dit liep enigzins uit, er werd getest, gewikt en gewogen, niet in het minste met de hulp met de mensen van Nedap, Frank je ben echt bedankt om ons zo te ondersteunen! Dit hadden we van niemand anders gekregen!
Tegen de middag alles rond gekregen, de zusters ongerust want we waren deze ochtend niet komen eten, dus ze dachten dan we alletwee van onze sus zouden gevallen zijn. Want volgens de zusters moet je eerst goed eten vooraleer je goed kan werken.
Deze middag lekker gegeten bij de zusters, nog eens goed gelachten over het nakende huwelijk tussen Rik’s dichter en de broer van zuster Emiliënne. De broer van zuster Juliënne is ondertussen ook aangekomen. Zij vertrekt morgen voor twee maanden naar Italië op vakantie en haar broer die ook in Congo woont gaat met haar mee, ’t zijn stuk voor stuk schatten!!! Ze wisten ons ook nog in de kantlijn te zeggen datwe deze avond iets langer zullen eten dus ik denk dat er ons nog iets te wachten staat. Gisteren met Rik afgesproken dat we onze Afrikaans kostuum gaan aandoen om naar hen te gaan, efkes toch want het is hier nog broeierig warm, en zo’n kostuum met lange mouwen en lange broek is een beetje te veel van het goede.
Na de middag heeft Rik nog de gehele installatie uitgelegd en hebben we nog wat belastingstesten gedaan. De installatie houdt stand! Het is een geweldig gevoel dat ze in dit ziekenhuis nu niet moeten wachten tot wanneer ze twee uur elektriciteit hebben om zaken te steriliseren, dat ze niet een elektrogroep moeten starten om een operatie te kunnen uitvoeren. Er is nu heel de dag elektriciteit, en dan nog elektriciteit die hen niets kost want ze is opgewekt door de zon, er is hier van niet veel iets in overvloed, maar zon hebben ze hier met overschot.
Het is nu nog aan ons om de mensen in die maten te sensilibiseren dat ze schakelaars tussen hun lichten zetten, dat ze de lichten uit schakelen als er niemand is, dat ze zuinige toestellen voorzien, dat ze …. Ach het is te veel om op te noemen.
Ondertussen zijn we al een beetje begonnen om er over te denken wat we allemaal anders hadden kunnen doen, wat we nog allemaal hadden kunnen meenemen, wat we nog allemaal hadden kunnen doen?
De evaluaties zullen vruchtbaar zijn! En al aan het nadenken welke beklijvende dingen we allemaal hebben mogen meemaken? Is dat het feit dat er tijdens ons verblijf wel dagelijks een overlijden viel te betreuren? Is dat het feit dat als je hier iets wil drinken je eerst een tochtje van anderhalf uur moet doen om aan water te geraken?
’s Avonds na het eten moesten we in een apart kamertje wachten want de zusters hadden iets voorbereid, we gaan hierover niet uitwijden maar het was werkelijk waar “de moeite”. Er werden adressen uitgewisseld en afscheid genomen, we hebben er ook op gewezen dat we de moeite die ze doen ontzettend apreciëren om hier in zulke arme omgeving toch het hoofd boven water te houden… dit is op z’n minst merkwaardig te noemen.
Morgen kunnen we nog een mis verwachtten, een mis waar zelfs Rik naar uit kijkt, en daarna nemen we afscheid van Mosango en vatten we onze terugtocht aan, met onze eerste tussenstop Kinsasha!
Groeten, Rik en Kurt,
05/21/2011
Vanmorgen vroeg gestart, nu eindelijk alle updates gedaan en alles schijnt goed te werken! Vanmiddag nog verder testeb en opleiden. Kurt en ik zijn deze ochtend 10 jaar ouder geworden, murphy was alomtegenwoordig! Man man man… Vanavond het relaas.
Groetjes, Rik en Kurt!
